Lucide dromen en BLE's

filmpjes over uittredingservaringen

2009-12-07T13:44:00.000-08:00

Uittreding die in een lucide droom overgaat

2007-11-26T05:11:00.000-08:00

Vanmorgen vroeg, nadat ik weer bijna ingedommeld was na een nachtelijk toiletbezoek voelde ik het bekende rondzoemen in mijn hoofd weer en ik wist: er zit een uittreding aan te komen. Toen ik “los schoot” deed ik meteen mijn ogen open omdat ik het nou ook weleens mee wilde maken: mezelf zien liggen. Dat lukt me nagenoeg nooit, alleen de eerste keer en toen wist ik later pas dat het een uittreding was. Wat me verbaasde was dat de slaapkamer er heel anders uit zag. En toen ik naar mezelf keek, leek het of Linda daar lag, net als de eerste keer. Wat leek ik veel op haar! Of beter misschien nog, wat lijkt ze veel op mij! Daarna moeiteloos door het raam en naar buiten. Ik was niet in een bekende omgeving, maar in een zonnige laan met mooie huizen en ik kwam een collega tegen die me joviaal begroette en het kennelijk erg gezellig vond dat ik daar rondhing. Ik zweefde niet zoals gebruikelijk tijdens een uittreding, maar moest moeite doen om in de lucht te blijven, ik moest met mijn benen van die zwembewegingen maken die ik normaal moet doen als ik een vliegdroom heb. Ik vroeg: “he wat zullen we gaan doen?” En ik kreeg als antwoord: “o, iets gezelligs, een ijsje eten ofzo. “

Daarna verloor ik de collega uit het oog en ik kwam ergens in een ruimte waar kinderen met een musical bezig waren. Ik zat op de grond samen met weer een andere collega en iemand die ik van vroeger van de volleybal ken. De kinderen zongen geen liedjes op de manier van “kinderen voor kinderen” maar het was meer rappen wat ze deden, met rauwe agressieve teksten die helemaal niet bij hun leeftijd leken te passen. Ze hadden appelgroene pakjes aan, een soort gifkleur die de teksten leken te benadrukken. Mijn collega was een beetje geschokt. Ik ook, maar tegelijkertijd luisterde ik geboeid. Ik was daarbij ook bezig allerlei materialen te bevoelen omdat ik wist dat ik in een uittreding zat. Alles voelde heel levensecht aan, het dekentje waar ik op zat, de kussens en het zicht was ook volkomen helder. Het was een lichte wereld waarin ik zat.

Daarna ging de uittreding over in een lucide droom. Ik merkte dat, doordat ik de dingen kon beïnvloeden, iets wat ik tijdens een uittreding niet kan. Ik zat ineens in een kantoor en ik kwam een oud-collega tegen die me hartelijk begroette. Toen zag ik een tijger in de gang lopen die zijn kamer binnenliep en ik waarschuwde hem daar voor. (die tijgers kom ik altijd weer tegen!) Tegelijkertijd bedacht ik me dat ik er niet bang voor hoefde te zijn, omdat die tijger niets zou doen. Verder in de droom zat ik aan een bureau en ik moest een oudere mevrouw waarschuwen dat ze haar afspraak in het ziekenhuis niet vergat. Die mevrouw was een al wat oudere dame en ik kende haar ergens van, maar ik weet nu niet waarvan. Niet lang daarna werd ik wakker. Maar ik dommelde weer in en zat meteen weer in dezelfde droom. Dat gebeurde in een tijdsbestek van een half uur een paar keer zo. Toen werd ik wakker en kwam niet meer in slaap.

Tijgers

2007-09-19T10:30:00.000-07:00

Vannacht had ik een lucide droom. Ik zou optreden met tijgers! Die tijgers zouden Theo en ik ophalen met een jeep ergens in een park. Toen we bij het park kwamen renden de tijgers achter de jeep aan. Ik vond het een beetje vreemde manier van vervoeren. De jeep zag er ook erg vreemd uit. Ik zat aan het stuur dat er niet was. De jeep had helemaal geen voorkant. Ik vroeg Theo of hij wist waar de claxon zat, want ik zag spelende kinderen op de weg. En hij antwoordde: "in het dashboardkastje geloof ik". Tja dat dashboardkastje was er ook niet, zo zonder voorkant en ik moest eigenlijk lachen omdat de situatie zo ridicuul was. Later op de rit was ik de tijgers kwijt en ik stapte uit de jeep. Ik begon te zweven en op dat moment wist ik dat ik droomde. De omgeving werd heel helder van kleur, net of ik aan het fotoshoppen was! Ik zweefde over een tuin en bedacht dat de tijgers daar misschien verstopt zaten. Maar ik was niet bang voor ze, zoals ik normaal in een droom weleens ben. Ik zweefde verder en ging steeds harder, het voelde prettig. Tot ik ergens bij een veld kwam. Daar stopte de droom. Ik werd wakker vanwege een volle blaas.

Door de muur

2006-06-04T22:45:00.000-07:00

Vannacht heb ik sinds een eeuwigheid weer eens een uittredingservaring gehad. Het ging zonder het gebruikelijke gezoem vooraf. Ik was in mijn ouderlijk huis aan de Stadhouderslaan. Maar het was niet in deze tijd, het huis was namelijk helemaal leeg en ik weet dat er sinds jaren andere mensen wonen. Maar het leek of het in de periode was nadat mijn moeder was overleden en mijn broer verhuisd. De muren waren kaal en met half afgescheurd behang. En er lag ook niks op de vloer. Ik zweefde daar rond net boven de grond. En ik dacht aan iets wat ik in een boek van Robert Monroe had gelezen. Proberen je hand door de muur te steken en kijk wat er gebeurt. Ik duwde tegen de muur en zag mijn eigen vingers als een soort doorzichtige zwarte dunne stokjes. De muur gaf mee en ik duwde door met beide handen. Toen wilde ik mijn hoofd erdoor duwen, maar in eerste instantie aarzelde ik, omdat ik bang was dat ik vast zou komen te zitten! Dat is de ratio die me parten speelt. En die moet je in deze situaties eigenlijk gewoon aan de kant zetten. Gewoon doen wat je gevoel je ingeeft. Je mogelijkheden zijn onbeperkt. Ik duwde dus door en kwam in een gebied wat nog het meeste leek op een ruimte waarbij je achter een soort bobbeltjesplastic zit. Je kunt er wel doorheen kijken maar je ziet wazig. Ik zag een soort licht daarachter.

Dus ik probeerde door het plastic heen te komen door het kapot te scheuren. Dat viel nog niet mee! Toen ik een gat gevonden had, leek het of het plastic zich om mij heen sloot als een slaapzak waarvan ik de bovenkant open had. Ik zag dat ik ergens in een soort woonwijk zat bij het water. (niet het plaatje hieronder, dat is slechts illustratie)

Het was geen bekend gebied en het leek of het licht regende. Dus ik was geneigd om nog even in de "slaapzak" te blijven. Ik zag vlakbij een man staan, die stond te urineren bij een boom. Toen tuimelde ik achterover, half in het water (dat niet voelde als water). De man schrok en rende weg. Ik bleef daar zitten. Er kwam een vrouw uit een van de huizen. Ze kwam mijn kant op. Ze zag me eerst niet en ging op hetzelfde plekje waar de man had gestaan met iets staan rommelen. Toen voelde ze dat ik er was en naar haar keek. En ze zei geschrokken: "griezelig mens!" Toen ging ze ook gauw weg. Ik was in eerste instantie beledigd. Maar toen ik aan die zwarte stokjes van vingers dacht, bedacht ik me dat ik er misschien wel heel raar uitzag!

Ik ging helemaal uit de "slaapzak" en wilde haar achterna om te laten zien dat ik helemaal niet eng was. Ik dacht dat wat ze daar aan het doen was, misschien het daglicht niet kon verdragen. Maar toen ik weer zweefde ging het in een stroomversnelling en ik kwam in een soort warenhuis terecht, waar ik maar kriskras een beetje rondvloog. Vlak over de hoofden van mensen die op de roltrap stonden! Sommige mensen leken me te zien en bukten geschrokken. Anderen leken me helemaal niet op te merken. Kort daarna was ik weer terug.

De uittredingservaring van Linda

2005-10-18T12:34:00.000-07:00

Van Familiefoto's

Ja, ik merk het om me heen dat meer mensen van die uittredingservaringen hebben en dat ze dat in eerste instantie niet als zodanig herkennen. Mijn eigen dochter Linda heeft het dus ook. Ze had dat al vaker verteld. En de eerste keer schrok ze er van, want ze hoorde iemand naast zich zuchten terwijl ze alleen in bed lag. En ze had het gevoel dat ze zich helemaal niet kon bewegen. Ik heb toen gezegd dat ze het maar gewoon over zich heen moet laten komen, omdat er niks geks gebeurt. En dat dat zuchten wat ze hoorde haar eigen ademhaling was. Vanavond vertelde ze dat ze zondagavond een uittredingservaring had. Dat ze weer hetzelfde gevoel had als eerst, dat zware gevoel van zich niet te kunnen bewegen, dat ze zichzelf ook hoorde ademhalen, maar dat ze deze keer wist wat er aan de hand was en het ook gewoon toeliet, zich er zelfs op verheugde, omdat ze dan weer "lekker kon vliegen". Dit keer voelde ze ook dat ze uit haar lichaam ging. Ze zei ook dat ze zich door het dak voelde gaan en de binnenkant van het dak zag. Dat was wat ik ook ervoer toen ik tijdens een uittreding door het raam ging. En ze kwam terecht in Nieuwerbrug naast het Wierickehuis, zo'n 5 a 6 kilometer bij haar vandaan. En toen wilde ze terug, maar dat ging in eerste instantie niet. Dus toch een beetje paniek, zo van: ja maar dan moet ik dat hele eind lopen! En vervolgens kwam ze weer terug in haar bed. Daar moesten we wel om lachen, dat je tijdens zo'n ervaring toch heel rationeel denkt, niet zo warrig en schijnbaar onlogisch zoals in je droom. In je droom vind je niet gauw iets gek, maar tijdens een uittreding blijf je toch een bepaald soort logica aanhangen. En wat me ook opvalt is dat een uittreding vaak plaats vindt als je slecht in slaap kunt komen. Of als je een gebroken nacht hebt gehad. Misschien dat je dan eerder in dat schemergebied tussen waken en slapen terecht komt. We leren steeds meer!

Van Familiefoto's

Michelle, Linda, Mariska

Een voorgevoel

2005-08-23T04:24:00.000-07:00

Hans
Wat ik nu op ga schrijven is geen droom maar een geval waarin voorgevoel een rol speelt. Het begon er al mee dat mijn wederhelft Theo al een paar nachten slecht sliep. Hij lag te piekeren en wist zelf niet waarover. Meestal staat er dan iets te gebeuren. Ikzelf slaap de laatste tijd eigenlijk best goed, eigenlijk een beetje teveel maar dat komt omdat ik weer erg moe ben. Waarvan weet ik niet, maar ik kan pas in september terug voor schildkliercontrole en controle of die vervelende maagbacterie al weg is, dus dat zal daar wel mee te maken hebben. Zaterdagavond echter had ik voor het slapen gaan zo’n vervelend “onderbuikgevoel”. Een gevoel dat ik niet kon thuisbrengen, maar wat ik wel met Hans in verband bracht. En ik dacht bij mezelf: er zal toch niks met hem gebeuren? Vroeger toen hij nog klein was, had ik dat veel vaker. En meestal kwam het dan ook uit, zij het dat het in de praktijk veel minder erg was dan in mijn droom of voorgevoel. Het zat me zaterdag niet lekker en ik heb een schietgebedje naar mijn moeder gedaan of zij over hem wil waken. Daarna heb ik het van me afgezet.
Vanmorgen reed ik om half 7 naar mijn werk en op de oprit naar de A12 stond het verkeer vast. Toen ik weer kon rijden, zag ik in een flits dat de bus van mijn zoon Hans in het gras stond en hij ernaast, wrijvend over zijn knie. Iets verderop stond een vrachtwagen en nog een auto (anwb misschien). Ik heb op mijn werk meteen naar zijn mobiele nummer gebeld. En het bleek dat hij in aquaplaning terecht was gekomen, zodoende tegen een vrachtwagen was geschoven en door een andere vrachtwagen was aangereden. Die laatste had de bus van Hans en zijn collega helemaal de kant in geschoven. Ze misten op een haar na een lantaarnpaal en een elektriciteitshokje! Gelukkig zijn ze zelf met de schrik vrij gekomen. Hans heeft alleen wat last van zijn knie, maar verder is hij alweer aan het werk. De bus zit echter wel behoorlijk in elkaar en het had dus veel slechter af kunnen lopen. Dit geeft voor mij wel aan dat ik mijn voorgevoelens niet opzij moet schuiven voordat ik er iets mee gedaan heb. Bedankt mam dat je als engelbewaarder hebt gefungeerd!

Een voorspellende droom

2005-08-11T07:21:00.000-07:00

Mama op jeugdige leeftijd
De droom die ik hier ga optekenen was niet alleen heel helder, maar had ook een voorspellend karakter. Het gebeurde in 1999. Mijn moeder lag op dat moment in het ziekenhuis in Leiden na een zware hartoperatie. Het had enige dagen geduurd voor ze weer bij kennis was. En ongeveer een week na haar operatie op een maandag ging ik haar opzoeken. Ik had die nacht ervoor een vreemde droom gehad. Ik droomde dat ik in mijn moeders huis kwam en daar stond het helemaal vol met dozen en andere rommel. In mijn droom mopperde ik tegen mijn broer (die bij haar inwoonde) of hij niet een beetje op kon ruimen, omdat het toch niet leuk zou zijn als mama thuis kwam in zo'n bende. Tot mijn grote verrassing was mijn moeder zelf ook thuis. En ze zag er heel stralend en jong uit. Ik vroeg haar: "Mam, jij was toch in het ziekenhuis?" En ze antwoordde: "Ja, maar ik heb gevraagd of ik naar huis mocht." Ik werd wakker en had een beetje vreemd gevoel in mijn maag. Maar toen ik haar later die dag op ging zoeken, was ze juist een beetje opgeknapt en ze vertelde dat ze naar het ziekenhuis in Gouda mocht, waar ze ook haar vertrouwde cardioloog weer had. Ik vertelde haar mijn droom en we lachten er samen om. De knoop in mijn maag verdween, want was mijn mamaatje niet aan de beterende hand? Ze klaagde alleen wat over pijn op de borst, maar dat is niet zo vreemd na een hartoperatie. Dezelfde avond echter werden we gebeld door het ziekenhuis dat er complicaties waren. En we gingen met spoed naar het ziekenhuis. Daar bleek tot mijn afgrijzen dat ze overleden was! Heel rustig ingeslapen na een hartstilstand. Op dat moment dacht ik dat mijn eigen wereld ook stil stond. Ik snapte er niks van, we hadden die middag nog zitten lachen samen. Ik was dan ook kapot van verdriet en met mij mijn broers en zussen. Later heb ik pas begrepen wat die droom betekende. Hij was symbolisch. De zin: "Ik heb gevraagd of ik naar huis mocht", kwam in een heel ander daglicht te staan. Met "thuis" bedoelde ze haar hemelse "thuis". Hoewel ik mijn moeder nog heel vaak mis, heb ik er nu wel vrede mee dat ze in een andere wereld is. Ik voel me nog heel erg verbonden met haar en ik weet zeker dat ik haar ooit weer terug zie. Als eerbetoon aan haar heb ik een gedichtje geschreven, met wat aanvullingen van mijn zusje, dit gedicht hebben we in een bedankbriefje gezet na haar begrafenis:

Liefste mama met je witgrijze haar
je mooie gezicht, zo zacht en knuffelbaar
De leegte die je achterlaat
is niet in woorden te beschrijven
daarom troosten wij ons met de gedachte
dat je altijd in ons hart zult blijven

Liefste mama, zoveel herinneringen komen
nu spontaan naar boven
Je hebt geen gemakkelijk leven gehad,
al liet je ons vaak geloven
dat het een peuleschil was
Je echte leed droeg je in stilte
met zoveel waardigheid en moed
Wij kinderen kwamen op de eerste plaats
je hield je voor ons altijd goed

Liefste mama met je stille glimlach
met je soms malle gewoontes,
je ijdelheid en kracht
met je warme ruime hart
voor iedereen was plaats genoeg
We koesteren al die mooie herinneringen
en denken met heel veel trots en tederheid terug
aan al die echte "mama'dingen
dag lieve mam

haar laatste rustplaats op een rustig
plekje bij ons in de tuin

Lucide dromen uit mijn kindertijd

2005-07-30T06:04:00.000-07:00

Mijn allereerste lucide droom stamt uit 1958. Ik was drie jaar oud en woonde met mijn moeder en broer en zussen in een pension in Hilversum. In dat pension woonden we samen met andere Nederlands-Indische families, die gerepatrieerd waren, nadat Indonesie in 1948 een zelfstandige staat was geworden. In een van die nachten werd ik opeens wakker in mijn droom. En tot mijn verbazing was de hele kamer (ik sliep in de woonkamer) gevuld met dieren. Herten, paarden, konijnen en muizen. Alles liep er rond. Ik was doodsbenauwd voor al die dieren, ondanks dat ze geen kwaad in de zin leken te hebben. Maar omdat ik zo klein was leken zij zo groot. En de kamer was ook erg schemerig, waardoor het een beetje spookachtig aandeed. Ik heb deze droom altijd tot in detail onthouden.

Een andere lucide droom kwam toen ik een jaar of 6 was. Ik droomde dat ik in een winkelstraat bij ons door het dorp liep. Op een gegeven moment wist ik ineens dat ik droomde en ik wilde iets testen. Ik liep de juwelier binnen, zag op de toonbank een prachtig blauw glazen olifantje staan en pakte dat op om vervolgens naar buiten te rennen. Ik verwachtte nu dat ik wakker zou worden. Ik dacht niet dat het kwaad kon, want ik was tenslotte in mijn droom en dus had ik niet echt iets gestolen. Waar ik nooit op gerekend had, was dat ik gewoon verder droomde en toen ik de hoek omrende, kwam ik in een steeg een levensgrote muis tegen die mij de weg versperde. Ik was doodsbenauwd voor het beest. Toen ik wakker werd besloot ik dan ook dat ik nooit en te nimmer iets zou stelen, zelfs niet in mijn droom!

Een opmerkelijke gezamenlijke droom

2005-07-22T13:12:00.000-07:00

Deze lucide droom had ik in januari 1997. Ik had daarvoor een ongelukje gehad. Ik was van de trap gevallen en had beide voeten bezeerd en ik kon bijna niet lopen. Ik heb toen 10 dagen in de ziektewet gelopen. Ik had een lucide droom waarbij ik heel laag over een grasveld zweefde. Het gras rook heerlijk, alsof het zojuist gemaaid was. Ik merkte dat mijn dochter Linda (die toen bijna 17 jaar oud was) naast me vloog en het voelde heerlijk dat vliegen. Na een tijdje vlogen we hoger en ik had ineens mijn neefje Marc op mijn arm. Marc was toendertijd 6 maar in mijn droom was hij nog een baby. Toen ik wakker werd voelde ik me happy, waarom weet ik niet. Ik belde die dag mijn zus om haar te vertellen dat ik van de trap was gevallen. Maar ik kreeg mijn neefje Marc aan de telefoon en voordat ik ook maar iets kon zeggen, vertelde hij me wat hij die nacht gedroomd had en dat was zeer opmerkelijk. Hij zei dat hij droomde dat ik zijn moeder was en dat we aan het vliegen waren en dat ik hem op de arm hield omdat hij nog zo klein was en dat hij gedroomd had dat ik van de trap was gevallen. Ik was behoorlijk verbaasd want dat kon hij toen nog helemaal niet weten, maar toen ik mijn zus aan de telefoon had, vertelde ze dat hij dat wel vaker had. We hadden dus eigenlijk in elkaars droom gezeten. Zoiets heb ik nooit eerder meegemaakt. Of misschien zaten we in een andere dimensie, zou misschien ook nog kunnen??

Marc en Linda in 2005
klik op het plaatje voor een vergroting

De grot van klei, een lucide droom

2005-07-08T14:08:00.000-07:00

De tekening hieronder is gemaakt naar aanleiding van een van de eerste lucide dromen die ik ooit had. Ik wist toen niet zo goed wat me overkwam tot ik er een keer iets over las. Ik werd wakker in mijn droom en was bezig een vrij steile helling te beklimmen. Ik was met nog een paar anderen, die de helling aan de andere kant probeerde op te komen. Ineens bevond ik me in een grot die van louter klei gemaakt bleek te zijn met een soort altaar in het midden, ook van klei gemaakt. Er was echter geen enkele uitgang uit die grot. Het leek een beetje op een tempel, maar dan zonder deuren en ramen. Ik raakte een beetje in paniek omdat ik me opgesloten voelde. Toen ik met mijn hand tegen de muur duwde ontstond daar een gat naar buiten. In die opening zat plotseling een poes. Hij leek heel veel op een poes die ik ooit had gehad en inmiddels was overleden. Die poes veranderde langzaam in een vogel en vloog weg.
Ik heb dat toen geprobeerd te schilderen, maar ik kon het niet zo schilderen als ik het gezien had. Desondanks is het toch wel een leuke tekening geworden. Ik zal hem hier plaatsen.

Die droom ging op een vreemde manier verder, want ik zat plotseling op een ruïnemuurtje en had uitzicht over een verwoeste stad. Verderop op een muurtje zaten demonachtige wezens. Soms kwam er een op me af en probeerde me bang te maken. Dat was ik ook wel een beetje, maar ik sloeg ze van me af en als ik dat deed, vielen ze meteen op de grond en werden het eigenlijk hele zielige wezens waar ik alleen maar medelijden mee kon hebben.
Ik heb wel gemerkt dat, als ik een beetje eng droom over monsters enzo, ik niet meer echt bang ben omdat ik toch altijd wel de situatie in de hand heb. Zodra ik in mijn droom laat merken dat ik geen angst voel, blijken die nachtmerrieachtige wezens ook nooit de griezels te zijn die ze pretenderen te zijn. Ik vind dit zelf wel een prettig idee en misschien kan het anderen helpen met hun enge dromen om te gaan.
Ik had in die periode heel veel van die lucide dromen en heel vaak kwamen er ook van die demonachtige wezens in voor. Ze zitten ook heel vaak in mijn tekeningen (per ongeluk) en als ik een tekening digitaal ga bewerken tot een mandala ontstaan er ook heel vaak gezichtjes heb ik gemerkt. Kijk maar op de bijgevoegde tekening. Als je er op klikt zie je het grotere formaat en dan kun je in de verbindingsstukken tussen de baby’s de gezichtjes (met grote snor) ontdekken.

Klik op het plaatje voor een vergroting

2003 - uittredingservaring tijdens de vakantie

2005-07-07T03:14:00.000-07:00

Ik had die nacht bijna niet geslapen. Ik weet niet waarom, misschien was het de warmte ofzo. Ik had oordopjes in gedaan en daardoor hoorde ik mijn hartslag. Ik heb het idee dat dit bevorderend werkt bij een uittreding. Het liep al tegen vieren en ik voelde het bekende zoemen in mijn hoofd komen. Eerder die week had ik zo´n halve mislukte uittreding (ook met oordopjes in) waarbij ik het gevoel had dat alleen mijn benen loslieten, maar verder gebeurde er niks. Maar nu ging het echt weergaloos. Het suizen bereikte zijn hoogtepunt tot ik de bekende klik hoorde. Ik gleed mijn lichaam uit en was vrijwel meteen in een andere wereld. Het gekke is dat ik achteruit zittend vloog, net of ik in een eenpersoonstrein zat en dan het landschap al slingerend aan me voorbij zag gaan (ik vloog namelijk niet in een rechte lijn). Eerst vloog ik door allerlei kamers en zalen en zo nu en dan zag ik een flits van gedaantes van mensen. Maar ik zag ze nooit duidelijk en ik zag ook niet of het bekenden waren. Ik zag echter niet alleen mooie landschappen, maar ook hele gewone dingen, zoals meubels, behang, slaapkamers! Er vlogen een stuk of 3 kleine zilveren bollen achter me aan en die kon ik ook aanraken. Daarna kwam ik in een soort tijdscirkel terecht, want ik ging in een schicht zo door de huiskamer van mijn vroegere ouderlijk huis en daar zaten mijn moeder en pleegvader!
Mijn pleegvader herkende ik duidelijk. Hij zat in die karakteristieke houding van hem, met zijn benen omhoog op een luie stoel tv te kijken. En mijn moeder zat op de bank of op een stoel daarnaast. Ik kon ze niet lang zien, want het was maar een fractie van een seconde en ik heb ook flitsen van mezelf gezien toen ik een jaar of 14 was, ik zat een boek te lezen op de bank en ik zag mezelf een keer in bed liggen ook van een tijd geleden. Een gekke gewaarwording is dat, dat kan ik je wel vertellen. Het gekke is dat ik mezelf als puber niet echt aantrekkelijk vond (zoals zovele pubers waarschijnlijk). Maar dit visioen had iets vertederends en dat maakte het mooi. Het was ook een hele lange uittreding. Op een gegeven moment zag ik weer mijn moeder en pleegvader in hun oude slaapkamer (die er toch wat anders uitzag dan in het echt) en mijn pleegvader leek mij te zien en hij wilde me aanraken, maar dat lukte niet meteen, want ik verdween in de spiegel! Mijn moeder zag er normaal uit, maar mijn pleegvader niet, die had geen compleet gezicht, Aan de onderkant was zijn kin weg, heel vreemd zag het er uit, eigenlijk een beetje eng, net of hij aan de onderkant van zijn gezicht alleen bot maar geen vlees had, maar ik was niet bang. Ik vertelde hem dat ik hem lief vond. En hij begon heel druk te praten over dat hij dacht dat hij 140 jaar daar moest blijven ofzo, en dat dat niet klopte, het was in elk geval een heel onsamenhangend verhaal en ik begreep er niet veel van. Toen hij zo tegen me praatte, zag ik dat er een of ander vreemd wezentje de kamer binnenkwam, een vreemd blauw, klein en vierkant gevormd figuurtje dat tussen hun spullen ging rommelen. Ik ging er naar toe om het weg te jagen, omdat ik ongestoord met mijn pleegvader wilde praten en toen zag ik nog twee van die vreemde (iets grotere) figuren staan die ook heel nieuwsgierig stonden te kijken. Ook die joeg ik weg. Mijn pleegvader zei zoiets van: "Laat maar joh, ze doen niks". Zo'n opmerking zou in het echt niks voor hem zijn, want hij moest nooit zoveel van vreemde dingen, laat staan vreemde wezens hebben. Ik werd echter weer weggezogen en vloog weer verder.
Ik kwam in een soort theaterachtig gebouw terecht en daar hoorde ik iemand steeds hetzelfde zinnetje zeggen. Het deed me denken aan een scène uit Alice in wonderland. Op een gegeven moment was ik het zat. Ik was die stem, die steeds tot vervelens toe hetzelfde zinnetje herhaalde, zat en wilde achter het scherm op het toneel kijken. En ik werd meteen naar buiten getrokken. En dan ook helemaal buiten, want het voelde of ik door de kosmos vloog. Ik zag miljoenen lichtjes van sterren en het voelde koel, maar niet koud. Eigenlijk was het heerlijk, maar veel te kort! Even later lag ik weer gewoon in bed en was het vroeg in de ochtend. Ik heb echt een heel poosje na zitten denken over wat dit nou zou kunnen betekenen. Of er soms een verborgen boodschap in zat. Maar tot nog toe weet ik het niet. Mijn moeder is in 1999 geleden overleden en mijn pleegvader in 1996. Ik vond het echter wel leuk om ze weer te zien. Tot zover deze uittreding.

Uittredingen maart 2003

2005-07-07T03:06:00.000-07:00

Voor het eerst sinds een hele tijd heb ik weer een korte uittreding gehad. Het klopt dus niet helemaal dat je ze niet krijgt als je gezondheid niet goed is. Ik zat in een hele lichte ruimte in een soort schelpvorm die gemaakt was van zandsteen en kleine schelpjes. De omgeving was ook grappig, allemaal van die ronde huizen van lichte keien gemaakt, net een soort Flinstonehuisjes. Het was prachtig, maar duurde kort. Ik hoorde tijdens die uittreding gewoon Theo naast me snurken! Toen ik op een gegeven moment aan de andere kant van mijn hoofd een soort gesnuif hoorde, schrok ik eerst, maar ik besefte dat ik dat waarschijnlijk zelf was! Meteen daarna glipte ik weer mijn (pijnlijke) lichaam in. Wat me wel opviel was dat het zo licht was en dat ik me zo lekker voelde, ik had helemaal geen pijn meer. In de uittredingen die ik hiervoor het gehad was dat doorgaans niet zo, meestal was het een beetje schemerig of gewoon ronduit donker.

Een week later volgde weer een uittreding, weer in zo'n lichte omgeving. Ik voelde me net een veertje dat op en neer gezogen werd, nu weer eens heel laag bij de grond en als ik dan bijna de grond raakte, werd ik ineens weer heel hoog getrokken. Alleen het tempo ging iets sneller. Ik bewoog door een soort berglandschap en op een gegeven moment kwam ik terecht in een soort overdekte marktplaats. Daar stond allerlei kunstnijverheid, hele vreemde, maar mooie dingen die ik nooit eerder gezien had, soort dierfiguurtjes en dan van bedrukte stof gemaakt, maar ze waren niet zacht maar voelden aan als een soort hout. Toen ik ze aan wilde raken zag ik ineens dat mijn hand niet eens zichtbaar was! Dat werd later pas zichtbaar, heel vreemd. En er zaten ook twee hele kleurige vogels op de grond en die ene (kleur van een ijsvogel, maar dan met langere veren) kwam heel lief op mijn schouder zitten. Dat was een hele mooie ervaring. Vlakbij zat een mannetje dat er uitzag als een steppebewoner uit Mongolië. Hij was heel klein, tenger en een beetje onooglijk om te zien, met voeten zoals je die bij bejaarde mensen wel eens ziet met van die over elkaar geknoopte tenen die in slippers gestoken waren. Hij had een heel vriendelijk gezicht en ik vond hem erg lief. Daarna zag ik mensen die bezig waren iemand te omhullen en daarbij praatten ze over een Acropolis. Ik kon het niet echt volgen, want ik werd weer helemaal wakker daarna. Het was echt weer even vreemd om zoiets mee te maken, maar wel leuk.

De tweede uittreding

2005-07-07T02:55:00.000-07:00

De tweede uittreding was pas een paar jaar later in een ander huis. Dat was in een periode waarin ik veel stress had gehad en misschien daardoor gevoeliger voor dit soort dingen. Ik was pas daarvoor van de trap gevallen en had nu ineens 's nachts een soort uittreding. Maar ik wist wat het was en wilde uit nieuwsgierigheid toch eens verder op onderzoek uit. Het vreemde was dat toen ik bij de trap kwam, ik niet naar beneden durfde omdat ik geen lichaam had en die val van de trap lag nog vers in mijn geheugen! Onlogischerwijze ben ik toen door het raam van de badkamer naar buiten gegaan (wat in het echt natuurlijk veel gevaarlijker zou zijn) Maar ik kwam niet in mijn eigen straat terecht, maar in een hele vreemde straat. Het regende en ik had het idee dat ik de druppels echt kon voelen. Daarna kwam ik in een droom terecht en werd korte tijd later wakker. Mijn hele lijf voelde een soort verdoofd.
Daarna heb ik regelmatig van dit soort dingen meegemaakt. Maar ik kan niet heel gecontroleerd allerlei dingen zelf regelen. Wel heb ik gehad dat, als ik door een deur of raam ging, ik dan het gevoel had alsof ik ook echt door die materie heen ging. Dat was met deze uittreding ook zo. Toen ik door dat badkamerraam heen ging voelde ik me door de materie heen gaan. Maar het leek wel of ik microscopisch klein was en het raam heel dik.

De eerste uittredingservaring

2005-07-07T02:20:00.000-07:00

De eerste keer dat ik een uittreding had wist ik niet wat me overkwam. Ik had ooit wel eens iets over uittredingservaringen gelezen, maar dat was niet genoeg om me er een voorstelling van te maken. Het was in een periode dat mijn schoonvader op sterven lag en ik bijzonder gevoelig was voor veranderingen in de sfeer om me heen. Die eerste keer werd ik voor mijn gevoel wakker van een soort suizend ronddraaiend geluid in mijn hoofd met daardoorheen van die metaalachtige klanken, alsof je een machine hoort die heipalen in de grond slaat. Als je de film Contact met Jody Foster hebt gezien, dan weet je wat ik bedoel. In de film komt datzelfde geluid ook voor als de hoofdrolspeelster eindelijk contact denkt te hebben met een buitenaardse intelligentie. Deze film heb ik pas een paar jaar geleden voor het eerst gezien en de uittredingservaring was lang daarvoor, maar de herkenning van het geluid bezorgde me kippenvel. Ik snap nu nog steeds niet hoe de makers van deze film dat zo levensecht hebben weten na te bootsen. Ik denk dat iemand van de crew zelf ooit een uittreding heeft gehad.
Maar goed, ik werd dus wakker van dat suizende geluid en ik reageerde nogal ge-irriteerd, omdat ik dacht wakker te worden van iemand die midden in de nacht aan het heien was. Wat voor idioot moest dat zijn? Tot ik ineens mijn benen omhoog voelde gaan en zelfs de dekens eraf voelde glijden. Even later bevond ik me tegenover 3 figuren die er uitzagen als goedkope glimmende plastic poppen met maskerachtige gezichten, maar dan in het formaat van een doorsnee mens. Een van hen liet me iets zien: een hand waarvan een van de vingers een bovenstukje miste. Ik weet niet wat het te betekenen had. Een van mijn vriendinnen heeft eens geopperd dat het misschien symbolisch was omdat het de ringvinger betrof waar mijn trouwring aan zat. Mijn huwelijk liep kort daarna ook op de klippen. Maar ik weet het nog steeds niet zeker.